بي شك دومين خاندان هنر كه سهم بزرگي در ايجاد نظام دستگاهي و تنظيم هفت دستگاه موسيقي ايراني دارند خاندان شهنازي است كه بزرگ خاندان آن آقا علي اكبر فراهاني معروف به شهنازي مي باشد.او بي ترديد از نوازنداگان زبر دست تار بود به گونه اي كه در آن زمان كه اروپاييان توجه زيادي به موسيقي ايراني نداشتند از شنيدن صداي ساز ايشان متاثر مي شدند.بنابراين پرورش يافتن دو استاد بزرگ آقا حسينقلي و ميرزا عبدالله در خانه چنين پدري بعيد به نظر نمي رسد.

آقا حسينقلي كه در نواختن تار و سه تار استاد محسوب مي شد به جنبه معنوي موسيقي ايران نيز علاقه مند و معتقد بود او هنرمندي بود كه عارف گفت:«تار هم بعد از ميرزا حسينقلي چراقش تقريبا خاموش شد...» ولي شايد با بزرگ شدن فرزند او علي اكبرخان شهنازي بتوان در اين گفته عارف ترديد داشت چرا كه او فرزند خلف پدر و بعد از او به عنوان معروفترين و مشهورترين استاد تار شناخته شد.او در همان دوران نوجواني به چنان تبحري دست يافت كه به شاگردان پدر و عمويش ميرزاعبدلله درس مي داد.

علي اكبر خان به غير از نواختن تار به نواختن سه تار و پيانو نيز آشنايي كامل داشت.تخصص او در كوكهاي مخصوص ،پيش درآمدها و رنگهاي زيبا بود. نزد او شاگرداني همچون فرهنگ شريف،لطفي و دلنواز و... پرورش يافتند. آشنايي او با استاد اقبال آذر باعث شد نغمات زيبايي از آن دو به يادگار بماند و به درستي كه نواي معنوي و زيباي تار او هنوز گوشنواز و در اذهان به يادگار مانده است.يادشان گرامي .

                                      نغمه تار علي اكبر شهنازي