دوش درحلقه ی ما قصه گیسوی تو بود

تا دل شب سخن از سلسله  موی تو بود

 دل که ازناوک مژگان تودرخون میگشت

باز مشتاق  کمانخانه ی  ابروی  تو بود

عالم  ازشورو شرعشق خبرهیچ نداشت

فتنه انگیز جهان غمزه ی جدوی تو بود

من  سرگشته  هم از اهل سلامت  بودم

دام  راهم   شکن طره  هندوی  تو  بود

بگشا    بند   قبا  تا   بگشاید    دل  من

که  گشادی  که مرا بود زپهلوی تو بود

بوفای  تو  که  بر تربت حافظ   بگذر

کزجهان میشد ودرآرزوی روی تو بود